🏸 Program Terapii Logopedycznej Dziecka Z Rozszczepem Podniebienia

Rola logopedy w terapii małego dziecka z rozszczepem podniebienia, prowadzenie mgr Urszula Mazur Masaż logopedyczny w praktyce logopedycznej, prowadzenie mgr Klara Francuz-Matwiejczyk Masaż logopedyczny od postaw – podejście praktyczne, prowadzenie mgr Aleksandra Kaczyńska Rehabilitacja dzieci z Zespołem Downa może przebiegać inaczej niż w przypadku innych rówieśników z rozszczepem podniebienia. Podobnie może być z doborem fizjoterapeuty, który powinien nie tylko zdobyć zaufanie rodziców, lecz także samego dziecka. W przypadku dzieci z Zespołem Downa, warto poszukać doświadczonego specjalisty. Program terapii logopedycznej dziecka z rozszczepem podniebienia i niedosłuchem.doc (93 KB) Rotacyzm.doc (34 KB) 4. Diagnoza rozwoju mowy osób z niepełnosprawnością intelektualną 5. Diagnoza we wczesnej interwencji logopedycznej 6. Diagnoza logopedyczna w przebiegu chorób neurologicznych u osób dorosłych 7. Diagnoza logopedyczna dziecka z rozszczepem wargi i podniebienia 8. Diagnoza niepłynności mówienia 9. Diagnoza psychogennych zaburzeń mowy 10. NIE PATRZY, NIE SŁUCHA, NIE MÓWI. TRENING BAZOWYCH UMIEJĘTNOŚCI KOMUNIKACYJNYCH. Guguhopla, od zabawy do mówienia. Od samogłoski do zdania obrazkowo-literowego. Prywatny Gabinet Logopedyczny Kłębuszek. Logopeda oferuje diagnozę i terapię logopedyczną wad wymowy w Krakowie. Rozszczep podniebienia pierwotnego i wtórnego jest najczęstszą wadą rozwojową twarzy, która występuje w sposób izolowany lub w zespołach wad. Jest stwierdzana średnio u 1,6–2 na 1000 żywych urodzeń, a w Polsce rocznie przybywa około 800 dzieci z rozszczepem (Hortis-Dzierzbicka, Dudkiewicz 1999). Znaczenie oceny i wczesnej stymulacji logopedycznej dziecka z rozszczepem wargi i/lub podniebienia. W: Mowa pacjenta z rozszczepem podniebienia. Szkice foniatryczno-logopedycz - ne. Red. M. Hortis-Dzierzbicka, E. Stecko. Warszawa, Wydawnictwo Uniwersytetu Warszaw-skiego 2005, s. 27–34. 5 M. Hortis-Dzierzbicka: Rozszczep wargi i podniebienia… POLECAMY Osoba badana – diagnoza Ola urodziła się z rozszczepem podniebienia, warga nie była rozszczepiona: Q35.4 – Rozszczep podniebienia twardego i miękkiego, obustronny. Ze względu na opóźniony rozwój psychoruchowy poddawana była regularnej fizjoterapii, dwa razy do roku brała udział w turnusach rehabilitacyjnych, gdzie korzystała z hipoterapii. tel: 697-403-575. e- mail: marta4698@o2.pl. Jestem pedagogiem specjalnym, logopedą. Posiadam kwalifikacje w zakresie diagnozy i terapii pedagogicznej oraz edukacji i wspomagania dziecka z autyzmem i zespołem Aspergera. Doświadczenie w pracy z dziećmi zaczęłam zdobywać już podczas studiów, angażując się w pracę w ramach wolontariatu 7h1bVc. OSTATNIE WOLNE MIEJSCA!!! PROWADZĄCY: Danuta Pluta-Wojciechowska, prof. UŚ, doktor habilitowany w zakresie językoznawstwa (specjalność logopedyczna) w Instytucie Języka Polskiego Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Śląskiego. DO UDZIAŁU W SZKOLENIU ZAPRASZAMY: logopedów, neurologopedów, psychologów, pedagogów, pedagogów specjalnych. PROGRAM SZKOLENIA: Rozszczep wargi i podniebienia jako zaburzenie wieloukładowe i wielopłaszczyznowe w świetle najnowszych badań logopedycznych. Etiologia, patogeneza i klasyfikacja rozszczepów. Zaburzenia morfologiczne i czynnościowe w przypadku rozszczepu. Czynności prymarne i ich rola w budowaniu biomechanicznej bazy artykulacji. Wielospecjalistyczne leczenie dzieci z rozszczepem wargi i podniebienia. Cechy dyslalii i alalii rozszczepowej. Podstawy fonetyki „mowy rozszczepowej”. Objawy i przyczyny alalii rozszczepowej. Paradygmat diagnozy logopedycznej dziecka z rozszczepem od urodzenia. Programowanie i prowadzenie terapii zaburzeń mowy u dzieci z rozszczepem. Pomoc rodzicom nienarodzonego dziecka z rozszczepem. Dziecko w pierwszym roku życia: postępowanie logopedyczne z dzieckiem przed, pomiędzy i po operacjach chirurgicznych. Dziecko w wieku poniemowlęcym, przedszkolnym i wczesnoszkolnym: strategiczna metoda usprawniania realizacji fonemów, w tym rozwojowa i terapeutyczna sekwencja terapii głosek, progowe warunki wywoływania głosek, wywoływanie głosek metodą analityczną i syntetyczną; terapia w przypadku nosowania otwartego funkcjonalnego i strukturalnego. Czynniki determinujące wyniki terapii. Rola logopedy w wielospecjalistycznym leczeniu zespołowym dziecka z rozszczepem, ze szczególnym uwzględnieniem współpracy z foniatrą. TERMIN: (sobota-niedziela) MIEJSCE: Niepubliczna Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna ALTER, ul. Stanisława Moniuszki 8b, CHORZÓW ZGŁOSZENIA: mailowo: szkoleniaalter@ telefonicznie u koordynatora szkolenia: Sandra Daniluk-Nowak: 531-068-866 KOSZT: 800 zł Wpłaty zaliczki w wysokości: 100zł oraz pozostałej kwoty należy dokonać na konto: FUNDACJA EDUKACJI I WSPOMAGANIA ROZWOJU EVOLVER ŚREDNIA 3A 41-506 CHORZÓW Bank PEKAO, numer rachunku 71 1240 4155 1111 0010 7126 6731 z dopiskiem „Szkolenie rozszczepy + imię i nazwisko”. Opłata zaliczki jest równoznaczna z wpisaniem na listę uczestników. Maksymalna liczba miejsc: 20 osób. UCZESTNICY OTRZYMUJĄ MATERIAŁY SZKOLENIOWE I CERTYFIKAT UDZIAŁU W SZKOLENIU. Należy zabrać ze sobą lusterko. Opublikowane r. Poniższy program terapii logopedycznej dotyczy pacjenta chorującego na Stwardnienie Rozsiane. Obserwowane u niego zaburzenia mowy mają charakter dyzartryczny, szczególnie dotyczy to cech prozodycznych mowy. Mowa jest lekko skandowana i wybuchowa, intonacja niestabilna, tempo jest zmienne, a wymowa spółgłosek szczególnie w wygłosie nie zawsze poprawna (jego mowa przypomina mowę „pijanego”). Pacjent ma również problemy z przełykaniem pokarmów płynnych, często zachłystuje się nimi i nadrzędnym postępowania terapeutycznego w przypadku opisywanego pacjenta jest nie tyle sama poprawa zrozumiałości jego mowy (ponieważ jak wynika z wywiadu i obserwacji jest on dobrze rozumiany przez otoczenie), co niedopuszczenie do pogorszenia się jej zrozumiałości poprzez kształtowanie wyrazistości wypowiedzi i poprawę wypowiedzi pacjenta od strony prozodycznej. Niezbędna jest w tym celu intensywna terapia w zakresie funkcji oddechowo - fonacyjno – artykulacyjnej mowy. Poprawa tych funkcji wpłynie pozytywnie na zrozumiałość spontanicznych wypowiedzi pacjenta, a ćwiczenia artykulatorów mają za zadanie utrzymać je jak najdłużej w dobrej sprawności i wpłynąć na poprawę funkcję połykania. Spotkania terapeutyczne z pacjentem powinny odbywać się co najmniej raz w tygodniu. Pacjent wyposażony w zestaw ćwiczeń do samodzielnej, codziennej pracy w domu powinien je systematycznie wykonywać. Należy stopniowo wprowadzać niewielką liczbę zadań by ułatwić pacjentowi poprawne ich opanowanie i zachęcić do wykonywania ćwiczeń w domu dokładnie według zaleceń terapeuty. W miarę upływu czasu i opanowania przez pacjenta ćwiczonych umiejętności - będzie on dysponował dużą bazą dobrze mu znanych i poprawnie wykonywanych przez siebie terapii:1. Usprawnianie układu oddechowo – fonacyjnego2. Rozwijanie i podtrzymywanie sprawności motorycznej narządów artykulacyjnych (zarówno ruchy izolowane jak i ruchy naprzemienne)3. Praca nad prozodyczną stroną wypowiedzi (z wykorzystaniem odpowiednio dobranego materiału językowego)4. Poprawa funkcji połykania napojów i pokarmów o zróżnicowanej konsystencji ( w celu zmniejszenia dolegliwości w trakcie spożywania pokarmów płynnych)Aby usprawnić układ oddechowo – fonacyjny pacjenta sporządzono zestaw ćwiczeń oddechowych i fonacyjnych. Oto niektóre z nich:• Ćwiczenie oddechu torem przeponowym w pozycji leżącej i stojącej z kontrolą ruchu brzucha i klatki piersiowej. W pierwszym etapie można połączyć to ćwiczenie ze słuchaniem muzyki relaksacyjnej (w pozycji leżącej), w drugim etapie z wypowiadaniem długo spółgłosek f lub s(w celu kontroli wydechu).• Ćwiczenia oddechowe połączone z ruchami rąk i tułowia (dla pogłębienia oddechu, zwiększenia pojemności płuc i uaktywnienia różnych ich partii).• Ćwiczenie oddechu torem przeponowymi stopniowe wydłużanie wydechu do 5, 10 sekund i dłużej. • Wypowiadanie na jednym wydechu głoski f lub s, później samogłoski a, e lub o tak, aby dźwięk był utrzymany na tym samym poziomie donośności.• Wypowiadanie na jednym wydechu powtarzalnych wyrażeń kilkuwyrazowych (np.: „siała baba mak, nie wiedziała jak, a dziad wiedział(...)”; „jedna wrona bez ogona, druga wrona bez ogona (...)”, „ta mama tam to mama Adama, a tamta mama to mama Tomka”).• Ćwiczenie kontroli siły wydechu z użyciem rekwizytów: „dmuchajki” (piłeczka ma utrzymać się na pewnej wysokości przez kilka sekund ), kartki papieru (kąt wychylenia kartki ma być taki sam przez cały czas dmuchania na nią) , świecy (płomień świecy ma przechylać się i „tańczyć” w podobny sposób przez kilka sekund, nie wolno zdmuchnąć płomienia ani dopuścić aby jego ruch ustał).• Ćwiczenie ekonomicznego zużywania powietrza podczas mówienia np. z wykorzystaniem głoski s – wymawianie głoski s z pauzami co 3 sekundy, tak aby w czasie pauz przerwać wydychanie powietrza. Następnie wymawianie spółgłoski s z około dziesięcioma przerwami.• Wykonanie powyższych ćwiczeń oddechowych z podparciem przeponowym (dla wydłużenia fazy wydechowej).• Przedłużone wymawianie samogłosek ustnych (jak najdłużej bez zmiany wysokości głosu).• Wymawianie tych samogłosek na różne sposoby: długo, krótko, cicho, głośno, wielokrotnie, staccato, legato.• Wymawianie samogłosek ustnych z miękkim nastawieniem, a następnie z miękkim nastawieniem z przerwami.• Wymawianie połączeń samogłosek – np. au z różną intonacją (jak pytanie, twierdzenie, zdziwienie, gniew czy zachwyt).• Wymawianie zdań typu „Ciocia dała Krysi misia” w różny sposób, aby brzmiało jak twierdzenie, pytanie, drwina, zachwyt lub gniew.• Mruczenie przez nos przedłużonej głoski m, a następnie łączenie przedłużonej głoski m z samogłoskami a, e, y, i, o, u w różnych wariantach (nagłos, śródgłos i wygłos). Następnym etapem tego ćwiczenia jest skrócenie długości głoski m a wydłużenie czasu emisji samogłosek.• Wymawianie krótkiego zdania szeptem, półgłosem, głosem pełnym aż do wykrzyknienia.• Czytanie krótkich tekstów szeptem i pełnym z ćwiczeniami oddechowo – fonacyjnymi stworzono listę propozycji usprawniających pracę narządów artykulacyjnych, które powinny być konsekwentnie wprowadzane na każdych zajęciach:Ćwiczenia warg:• Cmokanie, gwizdanie, parskanie.• Ściąganie warg do postaci „dzióbka” i rozciąganie ich w uśmiechu ze złączonymi wargami (ruch naprzemienny).• Uśmiech na przemian lewą i prawą stroną warg.• Przesuwanie warg ściągniętych w dzióbek na przemian raz w prawą raz w lewą stronę.• Nadymanie policzków i utrzymanie w nich powietrza przez kilka sekund.• Zakładanie wargi górnej na dolną i dolnej na górną.• Wymawianie samogłosek ustnych z wyraźnie przesadną artykulacją warg w takiej np. kolejności : a, i, o, e, u, y, a następnie w parach samogłosek o skrajnym układzie warg np.: a-i-a-i, a-u-a-u, i-u-i-u, e-o-e-o, języka:• Kląskanie.• Wysuwanie języka z jamy ustnej na przemian w prawo i w lewo do kącików warg oraz na przemian w górę i w dół za czerwień warg.• Ruchy czubka języka do wałka dziąsłowego i na dół jamy ustnej.• Ruchy grzbietu języka do wałka dziąsłowego i na dół.• Płynne dotykanie czubkiem języka do każdego zęba po kolei (przy szeroko opuszczonej żuchwie).• Wysuwanie płaskiego języka na kształcie „łopaty” z jamy ustnej i utrzymanie go nad dolnymi zębami.• Unoszenie brzegów języka – język w kształcie „nerki”.• Wysuwanie zwężonego języka w kształcie. „grotu” i utrzymanie go nad zębami dolnymi.• Zwężanie i rozszerzanie masy języka – wykonanie ruchu naprzemiennego grot – łopata (ruch powinien być płynny, przy otwartych szeroko ustach).• Wypychanie policzków językiem.• Masowanie językiem podniebienia.• Oblizywanie czubkiem języka wargi zębów.• Wykonywanie złożonych, skoordynowanych ruchów warg i języka jednocześnie np.: przy języku przyklejonym do podniebienia szeroko otwierać i zamykać usta; przy unoszeniu brzegu języka do wałka dziąsłowego opuszczać żuchwę, a przy opuszczaniu języka na dno jamy ustnej podnosić żuchwę aż do złączenia podniebienia miękkiego:• Przenoszenie skrawków papieru przy pomocy słomki.• Kasłanie, ziewanie z językiem wysuniętym na brodę.• Wymawianie sylab, logotomów oraz par wyrazów ze spółgłoskami zwartymi tylnojęzykowymi: ka, ko, ku, akka, okko, ukku, ekke, plik kartek, pstrąg królewski, park tych ćwiczeń jest: - zwiększenie możliwości kontroli zakresu ruchów w obrębie aparatu artykulacyjnego - poprawa koordynacji ruchów naprzemiennych - kształtowanie zdolności do dowolnych zmian tempa ruchów mownych - poprawa wyrazistości wymowy głosek w różnych kontekstach artykulacyjnychWraz z powyższymi ćwiczeniami oddychania, fonacji i artykulacji zastosowano różne działania zmierzające do poprawy funkcji połykania napojów i pokarmów o zróżnicowanej lodu przed jedzeniem i piciem powinno poprawić miejscową wrażliwość i podniesie napięcie mięśniowe okolic łuków podniebienno - językowych. W celu koordynacji ruchowej i wzmocnienia siły mięśniowej stref biorących udział w połykaniu proponuje się pacjentowi trening połykania wg B. Mackiewicza (pozwala to też na świadome prześledzenie ruchów wykonywanych w trakcie czynności połykania). W trakcie każdego spotkania terapeutycznego, jak również samodzielnej pracy pacjenta w domu powinny znaleźć się ćwiczenia prozodii mowy z wykorzystaniem odpowiednio dobranego materiału językowego. Oto kilka propozycji takich ćwiczeń:• Czytanie lub mówienie z pamięci krótkich tekstów w celu ćwiczenia wyrazistego wymawiania samogłosek (ciekawe teksty do takich ćwiczeń zamieszczone są w książce A. Walencik-Topiłko „Głos jako narzędzie”).• Czytanie krótkich tekstów w celu ćwiczenia wyrazistego wymawiania spółgłosek (szczególnie uwzględnić należy te dźwięki, które w spontanicznych wypowiedziach pacjenta bywają zamieniane lub opuszczane lub ich wymowa jest zbyt słabo zaznaczona).• Odczytywanie inscenizacyjne krótkich dialogów.• Kontrolowanie rytmu wypowiedzi przez czytanie rymowanek, wyliczanek (pacjent może powtarzać te teksty w domu czytając je dziecku).• Czytanie zdań z zaznaczonymi przez terapeutę wyrazami, na których należy postawić akcent. (wiele ciekawych przykładów tego typu zdań można znaleźć w książce Toczyska B. „Głośno i wyraźnie”).Celem powyższych ćwiczeń jest: - kontrola rytmu i tempa mówienia - kontrola prawidłowej intonacji i akcentuPrzygotowując powyższy program terapii starano się pamiętać o postępującym charakterze choroby podstawowej pacjenta i możliwości pojawienia się w związku z tym zmian: w nastroju, wydolności wysiłkowej, możliwościach oddechowych i funkcjonowaniu narządów artykulacyjnych co może spowodować konieczność dokonania zmian w postępowaniu terapeutycznym. Bibliografia:1. Mirecka U., Standard postępowania logopedycznego przypadku dyzartrii, 2008, [w:] Logopedia 37, PTL, Lublin2. Lewandowski A. Tarkowski Z., Dyzartria wybrane problemy etiologii, diagnozy i terapii, 1989, Warszawa3. Walencik – Topiłko A., Głos jako narzędzie, 2012, Harmonia, Gdańsk4. Toczyska B., Głośno i wyraźnie, 2007, GWP, Gdańsk5. Mackiewicz B., Odwzorowywanie czynności pokarmowych w ruchach artykulacyjnych [w:] Logopedia 29, Lublin, 20096. Wiskirska – Woźnica B. i in. Rehabilitacja zaburzeń połykania [w:] Wprowadzenie do neurologopedii, red. A. Obrębowski, 2012, Termedia, PoznańPrzygotowała:LogopedaBeata Jacyniuk Szczegóły Walkowiak Katarzyna Kategoria: Uncategorised Opublikowano: 03 grudzień 2015 Odsłony: 27790 Szpital w Ameryce wprowadza nowy program rehabilitacji dzieci z rozszczepem wargi i podniebienia Rozszczep wargi i podniebienia dotyka w Polsce prawie 800 noworodków rocznie. Wada ta zazwyczaj wymaga zabiegu operacyjnego, gdyż wraz z rozwojem i wzrostem dziecka, prowadzi do wielu problemów: z jedzeniem, mówieniem czy przełykaniem pokarmów. Prawidłowo przeprowadzony zabieg i rehabilitacja dają ogromne szanse na całkowite wyleczenie wady. Rozszczep wargi i podniebienia jest wadą złożoną, dlatego jej leczenie jest wieloetapowe (zwykle trwa kilka lat) i wymaga udziału wielu specjalistów. Jednym z ważnych jej elementów jest specjalistyczne usprawnianie mowy na każdym etapie leczenia, aby dziecko nauczyło się poprawnie mówić. Badania pokazują, że dzieci z rozszczepem wargi i podniebienia potrzebują opieki logopedycznej od urodzenia, pomiędzy operacjami chirurgicznymi, jak i po ich przeprowadzeniu. Mowa rozwija się wpowiązaniu z innymi funkcjami, takimi jak oddychanie, jedzenie, picie, spostrzeganie wzrokowe i słuchowe, zabawa, rozwój społeczny itd. Wada rozszczepowa zmienia warunki życia dzieci, powoduje, że u wielu z nich występują różnej intensywności zaburzenia rozwoju mowy. Rehabilitacja i terapia logopedyczna przyczynia się do zminimalizowania tych nieprawidłowości. W ramach programu rehabilitacji rozszczepu podniebienia w Szpitalu w Ameryce prowadzone jest m. in. postępowanie logopedyczne, które obejmuje następujące grupy ćwiczeń: ćwiczenia oddechowe, których celem jest uzyskanie prawidłowego toru oddechowego, wydłużanie fazy wydechowej, różnicowanie oddechu, ćwiczenia aparatu fonacyjnego, ćwiczenia warg, języka, podniebienia i zwarcia podniebienno-gardłowego, ćwiczenia percepcji słuchowej, ćwiczenia poprawnej artykulacji głosek. Wiecej informacji można uzyskać pod numerem telefonu 89 519 48 49

program terapii logopedycznej dziecka z rozszczepem podniebienia